Moje wystawy

Wystawa jest dla mnie momentem odsłonięcia – jakby ktoś nagle zapalił światło w miejscu, które długo było tylko moje. Obrazy, które powstawały w ciszy, w skupieniu,  w głębokim przepływie, nagle przestają należeć wyłącznie do mnie. Zaczynają oddychać w obecności innych ludzi, a ja stoję obok, ciekawa tego co inni zobaczą i poczują.
To doświadczenie jest pełne emocji, radości i ogromnej potrzeby podzielenia się tym, co było we mnie żywe. Każde spojrzenie na obraz, każda reakcja staje się przestrzenią do dialogu poza słowami. Czasem to ukojenie, czasem zaskoczenie, że ktoś odczytał coś zupełnie inaczej, niż się spodziewałam. Pokazywanie swoich prac światu ma dla mnie wagę niemal rytuału – to moment przejścia. Zamknięty proces twórczy otwiera się i zaczyna krążyć dalej, już nie tylko jako „mój”. I chyba właśnie w tym jest sens – w tej zgodzie na to, że sztuka żyje naprawdę dopiero wtedy, gdy spotyka drugiego człowieka.